|
Spokanië is een eilandenrijk in de Atlantische Oceaan, ten zuidwesten van Ierland; het is iets groter dan Nederland en telt ca. 7,5 miljoen inwoners. In het centrum van de hoofdstad Hirdo staat een zuil met zijn precieze geografische locatie: 20°40’ WL en 49°12’ NB). Spokanië is een koninkrijk en het staatshoofd is momenteel Koning Huron Herco IV. Hij is getrouwd met Koningin Maquerta Loefe; ze hebben 3 kinderen: Emanuala (kroonprinses) en de twee prinsen Rygtâ Mazu en Kraltû Atori III.
Spokanië voert al eeuwen een isolationistische politiek. Dit wil zeggen dat het land zo veel mogelijk zichzelf wil bedruipen en zo min mogelijk afhankelijk van andere landen wil zijn. In- en uitvoer bleven altijd tot een minimum beperkt, maar tegenwoordig neemt vooral de import van vele producten toe, omdat ook de Spokaniërs een modern en comfortabel leven willen lijden en niet langer tevreden zijn met uitsluitend inheemse producten die vaak schaars en slecht van kwaliteit zijn. Hoewel Spokanië op economisch en politiek gebied voor zijn onafhankelijkheid waakt, vormen de bevordering van het toerisme en de ontwikkeling van moderne technologie wel belangrijke politieke speerpunten.
Spokanië heeft diverse delfstoffen, veel steenkool en wat aardgas, maar géén olie. Om voor de energievoorziening niet al te veel afhankelijk te zijn van olie-import, is steenkool nog steeds van cruciaal belang. Het bruto nationaal product en de algemene levensstandaard zijn te vergelijken met die van Portugal. De grotere steden zijn tamelijk welvarend, maar het platteland is nog weinig ontwikkeld. Ook al vanwege de bergachtige binnenlanden van de grotere eilanden en de brede zeestraten is de infrastructuur niet altijd optimaal. Ook de sterke gehechtheid aan traditie en religie verhindert een vlotte ontwikkeling van het land. Aan de andere kant zijn de traditionele levensstijl en de onaangetaste natuur ook de aantrekkelijke punten voor het toerisme.
|
|
Spokanië, VS en EU
|
Spokanië ligt strategisch tussen Europa en de Verenigde Staten, reden waarom de VS vanaf ca. 1950 een aantal militaire bases op Spokanisch grondgebied hadden. Als tegenprestatie (maar ook in hun eigen voordeel) besteedden de VS tot ca. 1980 veel geld aan een goede infrastructuur, energievoorziening en telecommunicatie. Na 1980 zijn de meeste bases gesloten en tegenwoordig heeft Amerika er nog één over. Voor veel Spokaniërs is het vertrek van de Amerikanen een opluchting, en zeker tegenwoordig is de verhouding tussen beide landen ronduit stroef te noemen. Vooral de Amerikaanse beschuldiging dat Spokanië te weinig aan terrorismebestrijding doet, met als gevolg dat het voor Spokaniërs uiterst lastig is om een visum voor de VS te bemachtigen (terwijl de Amerikanen wel eisen stellen aan een gemakkelijke toegang tot Spokanië) heeft de onderlinge relatie geen goed gedaan.
|
De laatste 15 jaar zoekt Spokanië weliswaar toenadering tot de Europese Unie, maar vooralsnog bestaat er weinig animo om ook daadwerkelijk tot de EU toe te treden. Telkens laait deze discussie weer op, maar de tegenstanders van deze toetreding vinden altijd weer overtuigende argumenten om buiten de EU te blijven. Dat neemt niet weg dat de samenwerking met de EU onvermijdelijk is en Spokanië (evenals Zwitserland, Noorwegen of IJsland) zich in vele opzichten aanpast aan de wet- en regelgeving die binnen de EU geldt. Deze toenadering wordt in politieke en economische kringen gezien als een onvermijdelijke strategie om buiten de, vooral politieke, invloedssfeer van Amerika te blijven. Spokanië kan in de huidige tijd van globalisatie geen absoluut isolationisme meer handhaven, want "absoluut isolationisme is alleen levensvatbaar in een militaire dictatuur à la Myanmar of Noord-Korea" (Eft kirgif isolašonesmiy melde ne'âma poire-posibla fes goe militerr diktaturiys, na Mjanmâr oft Nutter-Korea), aldus Lerdu Heedrâgter-Pliyfon, de huidige minister-president.
Read more ...
|
|